مهربانم چندی است که روی ماهت را ندیده ام

چند روزی است که دیگر به سراغم نمی آیی و سراغم را نمی گیری.نکنه که دیگه منو نمی خوای ولی نه تو مهربان تر از آن هستی که بخواهی به همین زودی فراموشم کنی. پس بیا و مهربانیت را به من ثابت کن .بیا تا من بدانم که هنوز دوستم داری و هنوز هم مرا می خواهی. بیا تا در کنار وجود زیبایت زندگی را بیاموزم و دوست داشتن را با هم معنا کنیم و عشق را با هم به آخر برسانیم. تنها یاور تنهاییم یک قلم و یک دفترچه است که سینه ام را پناه داده ام و استخوانم را تراشیده ام و اشک هایم را مرکبش قرار داده ام تا برای تو و به خاطر تو بنویسم که دوستت دارم وزندگی را با تو می خواهم و جز تو مرگ را به یاری می طلبم.چون بدون تو نمی خواهم که در کنار دیگری باشم و مرگ را بهتر از دوری تو می دانم. آری،یاورم سینه ای خسته و قلبی شکسته است.چیزهایی که وقتی به سراغ انها می روم ،یادت را برایم زنده می کنندو وجود مهربان و چشم های زیبایت را برایم به ارمغان می آورند و چشمان انتظار زده ام را نوید می بخشند. پس بیا ،بیا که بیش از این طاقت این همه دوری را ندارم .می خواهم که در کنار تو باشم و در کنار تو مرگ را در آغوش گیرم تا همگان بفهمند که عشق من از عشق لیلی و مجنون هم بیشتر است ،عشق من از عشقی که فرهاد به شیرین داشت بیشتر است و برای رسیدن به حاضرم دل کوه را بشکافم و در میانش با اشک هایم رودی جاری سازم که نوایش نوای عشق باشد و صدایش صدای یک عاشق که تو را می طلبد و تو را می خواهد تا فرهاد بداند که برای رسیدن به شیرین کاری نکرده است وبرای رسیده به تو حاضرم بیابان ها را بگردم و مجنون صحرا شوم و عکس زیبایت را به روی شن زار ساحل عشق بکشم و سر را به روی آن بگذارم. آری سوگند یاد می کنم که اگر تو هم مرا بخواهی لیلی وار برای رسیدن به می گردم و همه چیز هایی که می خواهند ما به هم نرسیم از بین خواهند برد تا تو را برای همیشه بدست آورم و در کنارت باشم.